|
می خواهم در مورد موضوعی صحبت کنم که امروز دغدغه ی بعضی از افرادیست که توی کوئست کار می کنن و آزارشون میده و متاسفانه روزی 26 ساعت بهش فکر می کنن!!!! بچه ها من وارد قسمتی از یک مجموعه شدم که اوضاع و احوالش اصلا خوب نبود. تمام بالاسریها، اون مجموعه رو fail شده حساب می کردن و هیچ امیدی به اون مجموعه نداشتند. بالاسری من هفت ماهی کار کرده بود و هیچ نتیجه ای نگرفته بود و بالاسری اون هم درآمد درست و حسابی نداشت. توی اون مجموعه ی کوچک نه رشد بود و نه پورسانتی. ولی توی اون وضعیت برای اون تیم همدل یک چیز نمرده بود. یک فاکتور خیلی مهم و اساسی که توی کار ما گنج خیلی بزرگیه . اونها ذهنیت رشد داشتند و ایمان به پیروزی. اونها درگیره حاشیه یا فلسفه بافی که امروز آفت خیلی از مجموعه هاست نبودند. اونها درگیر این مسئله نبودند که آی و وای که رشد کردن سخت شده یا پنیر کوئست تموم شده (در حالی که خودشون نه رشدی داشتند و نه مجموعه ای و نه احساس به فنا رفتن!!!) شخصیت اونها شخصیت شکست خورده ها نبود و دائم خودشون رو با دیگران مقایسه نمی کردند!!! اونها به office جو قشنگی رو دادن، جو رشد، جو حرکت، جوی که بچه ها در مورد vision هاشون حرف می زدن. و این ویژگی بزرگ بالاسریهای امیدوار من بود و نقطه ی شروع ما. و اون مجموعه ی کوچک، توی شش ماه اول کارش تبدیل شد به پر خریدترین مجموعه ی بالاسریهای نا امید از مجموعه ی ما!!!! طرز تفکر ما این شده بود که رشد کردن جزو طبیعت این سیستمه نه یک پدیده ی غیره عادی و دور از دسترس و به همین علت بدون هیچ اصطکاکی و فقط با کار مداوم 10 stage رو عملی میکردیم و باینری شدن افراد توی ده، پانزده روز اول کارشون مثل آب خوردن بود. جالبه این طرز فکر راحت رشد کردن رو کسانی به ما دادند که خودشون شرایط خیلی سختی رو پشت سر گذاشته بودن و حال دادن که منفی هاشون رو پائین ندادن و جز اعتماد به نفس و نگرش مثبت چیزی به من زیر مجموعه نمیرسید. (دمشون گرم) اما متاسفانه امروز خیلی ها در گیر این مسئله هستند که رشد کردن سخت شده و دیگه دورش تمومه و فضای فکریه خودشون و زیر مجموعشون رو آلوده کردند و غافل از اینکه همیشه و در هر لحظه ای گلادیاتورهایی هستن که دارن مثل برق و باد رشد می کنن و اصلا درگیر حاشیه ها نیستند و دارن از فضای موجود به بهترین نحو در جهت رشد خودشون استفاده می کنن! اگه این فکر مریض به هر مجموعه ای غالب بشه کار خیلی سخت میشه. دیگه قدمها، قدمهای محکمی نیست و شخصیت تیم، شخصیت شکست خورده هاست. خیلی ها توی همین مقطع زمانی بازم خفن میشن و بازم سال بعدش عده ای هستند که میگن اون موقع شرایطش فرق می کرد، پنیر تازه بود و ... !!! (بگذریم) اما باید باور کنیم نه پنیر تازگیش رو از دست داده و نه رشد! چیزه عجیب و غریبیه، فقط بعضی هامون نگرششون بیمار شده و متاسفانه در این سیستم نگرش واگیرداره! بچه ها یادمون نره که همه ی ما مسئولیم که فکر و نگرشمون رو کنترل کنیم در هر شرایطی سخت کار کنیم و یادمون باشه که انتظار شکست افکار و اعمالمون رو فلج میکنه. |
live is life
** رموز موفقیت در نتورک مارکتینگ **
+ نوشته شده توسط -:- ناصر -:- -:- - :-
|


